Filmde Tarihi Bir Toplantı
“Once Upon A Time In Harlem” adlı film, 2026 Sundance Film Festivali’nin Premieres bölümünde prömiyerini yaptı. Film, 1972 yılında Duke Ellington’un Harlem’deki evinde yapılan özel bir toplantıya açılış yapıyor. Harlem Rönesansı’nın sanatçıları, bir araya gelerek bir gün boyunca anılar ve bağlantılar üzerinden tartışmalarda bulunuyorlar.
Bu buluşma, William Greaves’in önderliğinde gerçekleşti. Greaves, sinema ve kültürel algı üzerindeki etkisiyle tanınan bir isimdi. Kendisi, 1992 Sundance Film Festivali’nde “Symbiopsychotaxiplasm: Take One” ve 2001 Festivali’nde “Ralph Bunche: An American Odyssey” gibi önemli eserler üretti.
Geçmişi Kayıt Altına Alma Çabası
Filmdeki konuşmalar, sevinç dolu yeniden buluşmalar, çözülmemiş gerilimler ve kişisel hikayeler etrafında şekilleniyor. Bu sayede yaşayan deneyimler, kaydedilmiş tarih haline geliyor. David Greaves, babasıyla birlikte bu önemli anları kaydetmiş olup, sanatçıların kültürü şekillendirme biçimlerinin bir direniş ve kimlik formu olduğunu vurguluyor.
David’ın kızı Liani Greaves, film sonrası yaptığı açıklamada, “Bunları çektiler ki, gerçekten sonsuz yaratıcılığınızla uyumlu olduğunuzda nelerin yaratılabileceğini görebilelim.” dedi.
Sanatçılardan Öğrenilen Dersler
Bir izleyici, David’a kültürel hareketin güzel bir portresini sunduğu için teşekkür etti ve filmdeki sanatçılardan ya da başka kaynaklardan öğrendiği dersleri sordu. David, “O zamanlar sanatçıların bir araya gelerek işbirliği yapabilme yeteneğini gördüm.” diyerek, bir araya gelmenin gücünden bahsetti.
Liani, “Bu film, bir uyanış ya da rönesans için bir tarif gibi. Şair heykeltıraşa, heykeltıraş ressama oturuyordu; büyük bir işbirliği vardı.” açıklamasında bulundu.
Film Süreci ve Toplumsal Mesaj
Editör Lynn True ve editör-prodüktör Anne de Mare, film için yaklaşık 60,000 fitlik görüntüyü bir araya getirdi. De Mare, “Film üzerinde çalışırken, onların topluluğuna karşı kıskançlık hissettim.” dedi. Film, toplumsal hizmet ve işbirliği açısından önemli dersler sunuyor.
“Once Upon A Time In Harlem”, günümüzde de aciliyet taşıyor. Tarihlerin korunması ve göz ardı edilenlerin kimler olduğu konusundaki tartışmaların arttığı bir dönemde, kendi hikayelerimizi anlatmanın gücünü vurguluyor.
